برای زخم های محمود

     عصر روز یکشنبه 18 فروردین خبر کوتاهی بسرعت باد در همه جا پیچید:"محمود صالحی آزاد شد." کسی نبود که شادمانی اش را پنهان کند.خبررسانان مژدگانی می خواستند و گیرندگان خبرهم از فرط هیجان،اشک شوق خود را نمی توانستند نگه دارند،به یکدیگر می رسیدند و ازچنین روز خوبی صحبت می کردند.

     طولی نکشید که دوستداران محمود،خود را به منزلش رساندند.در کنار او رقص و پایکوبی کردند،چرا که کارگر زحمتکش و محبوبشان ، بعد از یکسال بیماری و کشاکش با درد رنج،به میان آن ها بازگشته بود. دوستش می دارند،او را از خود می دانند و نگران دردها و زخم هایش هستند.

   اما زخم های محمود ،فراتر از بیماری و دردهای جسمی اوست. زخم های او،اشک کودکان و زنان خاتون آباد است که نان آورشان را از دست دادند؛رانندگان اتوبوسرانی و کارگران پرریس است که برای دفاع از حق داشتن تشکل و زندگی انسانی،کتک خوردند؛کارگران نساجی و نیشکرهفت تپه و دهها مراکز دیگر است که دست مزدهایشان پرداخت نمی شود؛عرق ریخته شده ی خانواده های کارگری است که زیر آفتاب سوزان در کوره پز خانه ها کار می کنند؛ مصائب هزاران کارگر است که با نگرانی به آینده،قراردادهای یک ماهه و سفید،امضا می کنند؛چهره ی رنجور کارگر بیکاری است که غروب دست خالی نزد زن و بچه هایش بر می گردد و صورت خود را از فرزندانش پنهان می کند؛و...

     محمود صالحی،قلب تپنده انسان های شریف،پاک و زحمتکشی است که زندگی خود را بیدریغ وقف تلاش برای برابری حقوق انسان ها و آرزوی داشتن دنیایی زیبا کردند.دنیایی که در آن کسی مجبور نشود برای امرار معاش نیروی کارش را بفروشدوثمره ی کار انسان در خدمت بهتر زیستن و شکوفا شدن جامعه باشد.

 آزادی محمود بر خانواده و دوستدارانش مبارک باد.

                                                                         وریا شریفی  27/1/87